Verdrietig afscheid

Zoals jullie allemaal weten liep Quito al heel lang niet meer mee in de lessen. Ze had een beenblessure in haar achterbeen, waarvoor ze behandeld werd door de specialisten van Dierkliniek Emmeloord.
Ondanks een langdurig revalidatie-traject van ruim een jaar en een specifieke behandeling met ontstekingsremmers, verergerde haar klachten. Door een combinatie van artrose en een botonsteking met zenuwpijn kon ze niet meer pijnvrij staan of lopen. Vanochtend (maandag 6 september) was Maaike opnieuw met Quito naar de kliniek en daar bleek dat de behandeling niet aansloeg en de klachten alleen maar erger werden en nooit meer over konden gaan.
Samen met de dierenartsen heeft Maaike de moeilijke beslissing moeten nemen om Quito verder leed te besparen en haar in te laten slapen. Ze was ‘ons kleine veulentje’ en de allerliefste knuffelpony die je maar kon bedenken. We zullen haar allemaal heel erg missen.

Het verhaal van Quito
Zeventien jaar geleden kochten Axel en Maaike en pony voor de manege, Dibbes genaamd en die was heel erg dik… maar wat een grasbuik leek, bleek uiteindelijk veroorzaakt door een prachtig klein veulentje! Haar moeder was een Fjord x Lippizaner en haar vader een Fries. Hierdoor had ze een prachtige wildkleur, mooie lange zwarte manen en een heel gevoelig, maar lief karakter.
Ze groeide op met alle drukte op Equito en met Apart als speelmaatje. Ze leerde spelenderwijs met de hulptroepen grondwerk, schriktraining en alle andere dingen die een jong paard moet leren. Tegen de tijd dat ze oud genoeg was om beleerd te worden, kon Maaike zomaar zonder zadel en hoofdstel met haar rijden.
In de lessen kon ze het haar ruiters wel eens lastig maken, maar als voltigepony en natural horsemanship pony was ze onovertroffen. Tot op het laatst heeft ze kinderen blij gemaakt met haar hoge knuffelgehalte en bleef ze aandacht vragen door haar halster en poetstasje op de grond te gooien.
Een unieke pony, met een unieke kleur en een heeeeel bijzonder karakter.

terug naar: Ponypraatjes